357 Dagen van rouw

Vandaag is het alweer 357 dagen sinds mijn geliefde, de vader van mijn kinderen overleed. Ongelooflijk wat was het een bewogen jaar. Zo’n jaar wens ik echt geen mens toe! Een jaar met zo’n enorme hoeveelheid en scala aan emoties, zoveel pijn en enorm verdriet.

Tijdens je huwelijk zit je normaal gesproken in dezelfde trein en gaat de rit naar een gezamenlijke bestemming. Totdat een jaar geleden mijn man plotseling in een andere trein bleek te zitten… het bleek een hoge snelheidstrein te zijn die met grote snelheid richting zijn eindstation raasde. Voor hem stopte de rit en mijn solo rit ging door in onbekende richting en dito bestemming. Ik had werkelijk geen flauw idee waar mijn rit mij naartoe zou brengen. Ik ben blij dat ik kan zeggen dat mijn trein inmiddels een wat normaler tempo aangenomen heeft, nadat ik de nodige vaart en scherpe bochten heb overleefd.

Deze 357e dag van rouw is eigenlijk een normale dag zoals iedere andere dag. Het wordt ochtend en uiteindelijk ook weer nacht.  Het 1e jaar van rouw is bijna voorbij en ik merk dat ik opgelucht ben dat het eerste jaar voorbij is. “Alle seizoenen zijn erover heen gegaan” zoals men dat altijd zo mooi zegt. Inmiddels heb ik geleerd om met mijn verdriet om te gaan zonder erdoor opgeslokt te worden of erdoor te worden verteerd. Ik heb leren aanvaarden dat ik zonder mijn man, maatje en vader van mijn kinderen verder moet. Die aanvaarding is zeker niet altijd vanzelf gegaan. Maar ik zie mijn kinderen weer lachen en genieten en dat doet mijn moederhart natuurlijk veel. Ik kan niet eens in woorden uitdrukken hoe ongelooflijk fijn het is wanneer ik zie dat ze ook weer onbezorgd pret kunnen maken, dat is onbetaalbaar. Ze hebben al op zo’n jonge leeftijd zo’n enorm verlies moeten dragen, een stuk onschuld ingeleverd en het eeuwige gemis van hun vader een plek in hun leven moeten geven. Hun proces zal ook nog jaren duren en hij zal nog op vele bijzondere momenten in hun leven enorm gemist gaan worden.

Het afgelopen jaar ben ik heel druk geweest om er het beste van te maken voor mij en de kinderen. Ik had mijn man beloofd om ieder feestje te vieren en ik heb mijn woord gehouden. Ik heb geprobeerd om al het verdriet en de brokstukken van rouw een plaats te geven. Mijn energiepeil en mijn concentratie niveau zijn belabberd maar dat kan ook niet anders als alleenstaande ouder die moet werken en alles op de rit moet zien te houden en tussendoor haar rouwproces heeft. Constant balanceerde ik op de rand van afgrond, maar ik heb de solozorg die 24/7 voor mijn rekening kwam, overleefd!

Rouw is zo iets raars, het overkomt me meestal zo direct en hard dat ik er niet mee weg kan komen, maar ook daar heb uiteindelijk mee leren dealen.  Rouwen om mijn geliefde betekent namelijk niet alleen heel definitief afscheid nemen van deze persoon maar ook van het leven wat we samen hadden, wat me vertrouwd en dierbaar was. Ook dat vertrouwde leven is voorgoed voorbij. Wat ik vorig jaar nog niet wist en inmiddels wel heb geleerd, is dat het ook betekent dat ik in veel opzichten helemaal opnieuw moest beginnen.

Wat ik een jaar geleden ook nooit had kunnen bedenken is dat ik er zelfs in ben geslaagd om tegelijkertijd te rouwen om de een en volledig tot over mijn oren verliefd te worden op een ander! Hoe bizar is dat?  Ik ben ontzettend dankbaar voor dit cadeau wat het leven mij heeft gegeven ondanks dat de buitenwereld er zo zijn mening over heeft… Ik ben het levende bewijs dat je na zo’n groot verlies weer gelukkig kan worden.  Ik voel dat ik weer vol verlangen durf uit te kijken naar wat de rest van de dag, week, maand en het jaar zal brengen. Ik merk dat ik mijn levenslust steeds meer terug krijg. Soms is het wel moeilijk om vertrouwen te hebben in de toekomst, het leven heeft me natuurlijk wel een streek geleverd en ik ben daar heel kwetsbaar in geworden. Maar inmiddels ben ik zover dat ik kan zeggen dat ik weer gelukkig ben hoewel er wel een zwart randje om mijn geluk zit.

Henriette

De moeite waard om dit artikel te delen? Doen!

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on pinterest
Deel op Pinterest
Share on whatsapp
Deel via WhatsApp
Share on email
Email naar een vriend

Recente overige artikelen...

Een uitvaart regelen, hoe gaat dat eigenlijk?
Je ziet het aankomen of het overvalt je plotseling –...
Hoe snel moet je iemand begraven of cremeren?
Een van de eerste dingen die we als uitvaartbegeleider vastleggen...
‘Ik weet niet hoe het hoort’
Regelmatig krijg ik bij families opmerkingen te horen als: ‘ik...
henriette

henriette

Henriëtte aan de Wiel, schrijfster van het boek En hij zei; “dag, meisje”, het waargebeurde verhaal over afscheid nemen van je geliefde die heen ging en hoe zij haar leven weer opgepakt heeft.

Reageer!

Don`t copy text!
Scroll naar top