Spoken de doden?

Spoken de doden?

Woonachtig in een dorp gebeurt het regelmatig dat ik zo af en toe spontaan met iemand in gesprek kom over mijn boek en rouwverwerking. Dan komt het regelmatig voor dat er een voorzichtige vraag wordt gesteld: ‘of ik geloof in ‘spoken’ of tekenen van hen die over gegaan zijn?’ Het antwoord daarop is een absoluut ‘Ja’! In mijn eerste manuscript zat ook een stuk ‘spoken’ en mijn ervaring daarmee verwerkt. Echter de dame die mijn boek geredigeerd heeft vond het te zweverig en adviseerde mij om de spook gedeeltes eruit te halen. Het moge duidelijk zijn dat zij hier niets mee heeft. En dat is prima, niet iedereen hoeft hier hetzelfde over te denken en te voelen. Heb je hier niets mee, sla deze blog dan maar over! Heb je er wel iets mee hoor ik graag je reactie.

Terugkomend op deze ervaring en het stuk uit mijn manuscript halend, het bloed (mijn bloed in dit geval) kruipt toch waar het niet kruipen kan.. en wanneer ik dan met mensen in gesprek raak over deze ‘cadeautjes’ zoals ik dat zie en ervaren heb, vond ik het tijd om er een blog aan te wijden.

Cadeautje of eng?

Door films en boeken is het spoken van de doden natuurlijk best ‘eng’ gemaakt, als iets waar je bang of angstig voor moet zijn.

Toen René op zijn sterfbed lag, hebben we veel gesprekken gehad over de dood. Ik heb hem gezegd dat ik denk dat hij er niet bang voor hoefde te zijn. Ik ben er namelijk zelf van overtuigd dat de dood niet een definitief einde is maar dat je overgaat in een andere dimensie die wij niet kunnen zien/waarnemen/voelen of aanraken. Ik geloof in reïncarnatie en dat een ziel meerdere levens heeft om te groeien. Dat alleen je stoffelijke lichaam hier op aarde achterblijft maar dat je ziel verder leeft. Zo heb ik hem op het eind gevraagd om een teken te geven wanneer hij over gegaan was en goed aangekomen was. Hij wist dat ik hier veel waarde aan hechtte en beloofde dat te doen.

René overleed op woensdagmiddag 14:15 uur en een aantal uren later stond ik beneden in de keuken te praten met mijn zus en zwager. Om een goed beeld te schetsen, we stonden geen van allen tegen het aanrecht aan en een paar meter verder op het aanrecht stond een wijnglas en een theekopje. Wat er toen gebeurde was zo mooi en raar tegelijk, terwijl wij stonden te praten viel ineens het theekopje spontaan van het aanrecht af op de grond. En nee, het aanrecht of het kopje was niet nat of stond in water, gewoon droog en feitelijk was het onmogelijk dat het kopje eraf zou vallen. Ik kreeg spontaan een lachbui die overging in een huilbui want voor mij was het een signaal dat hij goed aangekomen was. Dat had hij beloofd en zijn belofte waar gemaakt. Zo mooi! Dank je wel!

En zo volgden en nog vele spookmomenten (cadeautjes) door René, de spotjes in de keuken die een lange periode iedere avond om 17:45 uur spontaan 3 x uit en weer aan gingen. Dat terwijl ik met de familie en zijn vrienden aan tafel aan het eten ben, de lamp boven tafel gaat flikkeren alsof hij wil laten zien dat hij erbij is. De ervaring van windvlagen langs je arm terwijl er geen wind staat en weet dat hij in de buurt is. Gewoon voelen dat hij er is, niet zichtbaar maar weten dat hij erbij is. Met de televisie spelen in de slaapkamer van mijn zoon.

Er zijn zoveel tekenen die onze dierbaren laten zien om ons te laten merken dat ze er nog ‘een beetje bij zijn’. Natuurlijk vind niet iedereen dit prettig, sterker nog mijn dochter moest er niets van hebben. Ondanks dat ik zei dat het haar vader was. Het mooie was dat het vele spoken overging op het moment dat ik met Ron (mijn 2e man) ging trouwen, het voelde heel sterk alsof René het gevoel had dat hij het voor een deel los mocht gaan laten, alsof hij me goed afgeleverd had.

Het is fijn dat je in gedachten nog van alles aan onze overleden dierbaren kunt vragen, hen kan aanroepen of ze erbij zijn, dat is fijn. Ik ben ervan overtuigd dat onze dierbaren op hun manier over ons waken en voor ons blijven zorgen. Dat ze ons vaker helpen dan wij beseffen en dat zij, zodra het onze tijd is om over te gaan, op ons zullen wachten. Dat vind ik een fijn idee en het geeft mij kracht en maakt dat ik er nog meer voor open sta.

Dag meisje

Wat andere mensen hiervan zullen vinden, of ze de zaken feitelijk willen bekijken, bewijs willen hebben, dat maakt mij niet uit. Ik weet wat ik in mijn hart geloof en ervaren heb en dat is mijn waarheid. Ieder zijn eigen waarheid en dat is goed zolang men elkaar met respect blijft behandelen toch? Maar voor mij blijven het absolute cadeautjes die onverklaarbaar zijn en blijven, cadeautjes die je kunt zien, voelen en wellicht zelfs horen wanneer je er voor open staat, cadeautjes als teken van liefde van hen die ons dierbaar zijn.

Liefs Henriëtte

ps: graag deel ik met jullie onderstaand stukje;

“Mooie boodschap van de Facebook pagina Over-leven-na’dedood’:

Ik ben overgegaan..ik kan nu voor jou even niets doen..maar jij wel nog voor mij…laat me even los..herneem je leven, als ik zie dat jij dat doet, kan ik rustig verder gaan met de weg die hier voor me ligt…nee lieve schat…we laten je op aarde niet aan je lot over..zoveel zielen, engelen en heiligen waken over jullie…en als ik kan, kom ik in je dromen en geef je een teken
Mijn liefde voor jou is er nog steeds…en dat voel je in je hart omdat liefde over de dood heen gaat..liefde kent geen grenzen omdat liefde de energie is die de wereld laat draaien…mijn kind ik vraag je..zing en lach…veeg je tranen weg…maak me gelukkig hier aan de overkant zodat ik rustig verder kan….”

 

De moeite waard om dit artikel te delen? Doen!

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on pinterest
Deel op Pinterest
Share on whatsapp
Deel via WhatsApp
Share on email
Email naar een vriend

Recente overige artikelen...

Een uitvaart regelen, hoe gaat dat eigenlijk?
Je ziet het aankomen of het overvalt je plotseling –...
Hoe snel moet je iemand begraven of cremeren?
Een van de eerste dingen die we als uitvaartbegeleider vastleggen...
‘Ik weet niet hoe het hoort’
Regelmatig krijg ik bij families opmerkingen te horen als: ‘ik...
henriette

henriette

Henriëtte aan de Wiel, schrijfster van het boek En hij zei; “dag, meisje”, het waargebeurde verhaal over afscheid nemen van je geliefde die heen ging en hoe zij haar leven weer opgepakt heeft.

Reageer!

Don`t copy text!
Scroll naar top