Vijf jaar geleden nam ik afscheid

Vijf jaar geleden zag mijn wereld er compleet anders uit dan vandaag de dag 31 juli 2014. Ik zag in 2009 met angst en beven de augustus maand tegemoet komen. De maand waarvan ik wist dat ik ergens in die maand voorgoed afscheid moest gaan nemen van mijn toenmalige partner en echtgenoot René. Hij was heel ziek, had kanker en hij was net door de artsen in die laatste week van juli naar huis gestuurd met de mededeling om “te gaan regelen wat je nog kunt regelen…”

Mijn dagen bestonden 24/7 uit het verzorgen van mijn man en hem zo goed mogelijk begeleiden naar zijn eindstation, het was een emotionele rollercoaster die niet meer te stoppen was. Vandaag stond ik aan zijn graf… de plek waar ik op 31 augustus 2009 voor het laatst zijn witte kist kon aanraken voordat deze de aarde in ging. Het moment waar ik vooraf huiverig voor was omdat ik dat altijd zo vreselijk definitief en dramatisch vond. En dat was het ook.

Ik herinner me dat de begraafplaats vol stond met mensen, dat het ontzettend druk was in de kerk tijdens de herinneringsdienst en bij de borrel. Iedere keer dat ik sinds die augustusdag op diezelfde plek naast zijn graf sta, zie ik mezelf weer staan samen met mijn drie kinderen. Ik was me, ondanks alles, bewust van al die blikken van al die mensen, me bewust dat ik daar met mijn 45 jaar als nieuwbakken weduwe mijn echtgenoot en vader van mijn kinderen aan het begraven was.Ik weet nog goed dat ik uit alle macht probeerde me groot en waardig te houden voor mijn man. Het was een zeer hete augustus dag, die week was er een heuse hittegolf. Ik herinner me nog goed dat ik tijdens de plechtigheid aan het graf stond, terwijl de mensen allemaal langsliepen en een witte roos op de kist neer legden. dag meisje

Ik voelde de zon in mijn nek branden die later ook verbrand bleek te zijn. Ik was die zomer amper buiten geweest dus mijn huid was niets meer gewend. Ik herinner me een strakblauwe lucht, de ballonnen van de kinderen die ze mochten oplaten en het moment dat – terwijl de ballonnen naar boven vlogen – er precies twee vliegtuigen hun mooie witte streep trokken tussen de ballonnen in. Er cirkelde ook steeds een vogel boven het graf, andere mensen hebben die ook waargenomen en een enkeling zag René daar in. Ik herinner me nog dat het allemaal heel onwerkelijk aanvoelde, alsof ik in een film meespeelde en plotseling een van de hoofdrollen had gekregen terwijl ik geen idee had wat er in mijn script stond en hoe de film verder zou gaan lopen…

Zoals gezegd, vandaag stond ik aan zijn graf, een graf waarvan je kunt zien dat iemand er al weer even ligt. De buxushaag rondom zijn graf was heel hoog en groot geworden en die heb ik vandaag in die wederom brandende zon staan knippen. Ik weet dat je het nu eigenlijk niet mag doen hoor dat buxus knippen maar in het voorjaar heb ik er geen tijd voor gehad. Waar René eerst nog bijna alleen lag in het nieuwe stuk op de begraafplaats, zie je nu veel andere graven liggen. Toen ik klaar was heb ik een rondje gelopen langs alle graven in zijn buurt. Even kijken wie er allemaal bij hem liggen. Ik schiet vol op het moment dat ik de jaartallen lees van al die veel te jonge mannen en vrouwen die daar liggen. Vrouwen die jonger waren dan ik, vrouwen die slechts iets ouder waren dan ik… Allemaal veel te jong en te vroeg beëindigd net als het leven van René.

Sinds 5 jaar heb ik iedere zomer een herbeleving van alles wat zich afspeelde in die hete zomer van 2009. Ook de partner van mijn huidige echtgenoot Ron is in diezelfde zomer en augustusmaand overleden, zo ook mijn moeder in 2008. Kortom, zeker augustus is een maand die veel herinneringen oproept, verdrietige momenten heeft en tegelijkertijd ook vaak onze vakantie maand is… Dubbel absoluut, maar dat is het hele leven toch? En ik heb vijf jaar geleden ook een belofte gedaan en dat is ieder feestje vieren, proberen weer gelukkig te worden en doorgaan met mijn leven. Dat heb ik gedaan en dat doe ik ook. Echter, kan ik niet om die augustus maand heen. Dus komen de flashbacks die zich op een spontane manier aan je opdringen en ongevraagd je een herinnering laten zien, op momenten dat je ze verwacht maar zeker ook onverwacht. Dat is het rare van rouw, het is nooit over en het overvalt je op de meest malle momenten, de scherpe kantjes gaan er na verloop van tijd gelukkig wel van af, echter het verdriet en gemis van de persoon die overleden is zal altijd blijven. De herinneringen die je krijgt zijn vaak mooi en soms ook heel verdrietig.

Vandaag is het precies twee weken geleden dat het toestel MH17 neer geschoten is, waarbij bijna 300 onschuldige mensen daarbij het leven lieten en de nabestaanden achter lieten met teveel verdriet om de mensen die er ineens niet meer zijn. De nabestaanden van deze mensen hebben nog een hele lange en zware weg te gaan. Het is nog maar de vraag of ze straks überhaupt hun geliefde kunnen begraven of cremeren, definitief afscheid kunnen nemen en dan hun lange weg van rouw in kunnen gaan. Ook zij zullen die dag nooit meer vergeten en ook zij zullen vanaf nu iedere zomer een flashback krijgen en zal de juli maand nooit meer hetzelfde zijn. Afscheid nemen op Schiphol zal nooit meer hetzelfde zijn, net als ieder bezoek aan Schiphol.

En zo hebben we allemaal binnen in ons veel herinneringen, flashbacks aan gebeurtenissen die een onuitwisbare indruk op ons hebben gemaakt. Soms praten we erover met elkaar, maar vaak houden we deze herinneringen voor ons zelf. Dat is goed, alles is goed in het rouwproces en een ieder doet wat hij of zij het beste kan op dat moment. Dat dat wellicht niet altijd hetzelfde is wat een buitenstaander ervan denkt, dat is dan maar jammer voor hen. Men doet wat hij of zij kan.

Ik wens jullie een mooie zomerdag toe met mooie en fijne herinneringen!

De moeite waard om dit artikel te delen? Doen!

Share on facebook
Deel op Facebook
Share on twitter
Deel op Twitter
Share on linkedin
Deel op Linkdin
Share on pinterest
Deel op Pinterest
Share on whatsapp
Deel via WhatsApp
Share on email
Email naar een vriend

Recente overige artikelen...

Een uitvaart regelen, hoe gaat dat eigenlijk?
Je ziet het aankomen of het overvalt je plotseling –...
Hoe snel moet je iemand begraven of cremeren?
Een van de eerste dingen die we als uitvaartbegeleider vastleggen...
‘Ik weet niet hoe het hoort’
Regelmatig krijg ik bij families opmerkingen te horen als: ‘ik...
henriette

henriette

Henriëtte aan de Wiel, schrijfster van het boek En hij zei; “dag, meisje”, het waargebeurde verhaal over afscheid nemen van je geliefde die heen ging en hoe zij haar leven weer opgepakt heeft.

Reageer!

Niet kopiëren gekkie!
Scroll naar top